انسان واقع گرا

در روایتی امام موسی بن جعفر(ع) در وصیّت به هشام بن حکم -که خیلی از نظر علم و مرتبه در بین اصحاب حضرت ویژه است- فرمود: «یَا هِشَامُ لَوْ کَانَ فِی یَدِکَ جَوْزَهٌ»؛ ای هشام! اگر در دست تو گردو باشد، «وَ قَالَ النَّاسُ لُؤْلُؤَهٌ»؛ و مردم بگویند که لؤلؤ و الماس در دستان تو است، «مَا کَانَ یَنْفَعُکَ»؛ این را بدان که به تو سودی ندارد، «وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهَا جَوْزَهٌ»؛ در حالی که تو می دانی که این گردو است، «وَ لَوْ کَانَ فِی یَدِکَ لُؤْلُؤَهٌ»؛ و اگر در دست تو لؤلؤ است، «وَ قَالَ النَّاسُ إِنَّهَا جَوْزَهٌ»؛ و مردم می گویند: گردو است، «مَا ضَرَّکَ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهَا لُؤْلُؤَهٌ»؛ به تو ضرر نمی رساند، در حالی که تو می دانی این لؤلؤ است.

در باب مدح و ذمّ خوب دقّت کنید که انسان خودش را می شناسد. در انتهای این بحث بیان خواهم کرد که انسان وقتی واقع گرا بود، مدح و ذمّ برای او فرقی نمی کند. انسان باید وقتی در برابر مدح و ستایش قرار گرفت، واقع گرا باشد؛ مدح مردم تکانش ندهد و بداند با گفتۀ مردم واقعیت، ماهیّت و وضعیّت او عوض نمی شود.

Share on facebook
فیسبوک
Share on google
گوگل+
Share on twitter
توئیتر
Share on linkedin
لینکداین
Share on whatsapp
واتساپ
Share on telegram
تلگرام
Share on email
ایمیل
Share on print
چاپ

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هشت + نوزده =