تکذیب مدح کننده

در ذیل آیۀ شریفۀ: (لا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ…): خداوند دوست ندارد کسی با سخنان خود، بدی‏های دیگران را اظهار کند ،مگر آن کس که مورد ستم واقع شده باشد؛ روایتی آمده است که معصوم(ع) فرمود: «إِنْ جَاءَکَ رَجُلٌ وَ قَالَ فِیکَ مَا لَیْسَ فِیکَ مِنَ الْخَیْرِ وَ الثَّنَاءِ وَ الْعَمَلِ الصَّالِحِ»؛ اگر شخصی پیش تو آمد و دربارۀ تو موردی گفت که در تو نیست؛ نه اینکه بد گفت، بلکه از خوبی و کارهای خیر تو گفت و از تو ستایش و تمجید کرد، «فَلَا تَقْبَلْهُ مِنْهُ»؛ اوّلاً از نظر درونی به خودت نگیر و نپذیر. از نظر بیرونی هم، «و کَذِّبْهُ فَقَدْ ظَلَمَکَ»؛ تکذیبش کن؛ چون دارد بر تو ظلم و ستم می‏کند و کار او خدمت نیست.

Share on facebook
فیسبوک
Share on google
گوگل+
Share on twitter
توئیتر
Share on linkedin
لینکداین
Share on whatsapp
واتساپ
Share on telegram
تلگرام
Share on email
ایمیل
Share on print
چاپ

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 − 6 =