تکذیب مدح کننده

در ذیل آیۀ شریفۀ: (لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ…): خداوند دوست ندارد کسی با سخنان خود، بدی‏های دیگران را اظهار کند ،مگر آن کس که مورد ستم واقع شده باشد؛ روایتی آمده است که معصوم(ع) فرمود: «إِنْ جَاءَكَ رَجُلٌ وَ قَالَ فِيكَ مَا لَيْسَ فِيكَ مِنَ الْخَيْرِ وَ الثَّنَاءِ وَ الْعَمَلِ الصَّالِحِ»؛ اگر شخصی پیش تو آمد و دربارۀ تو موردی گفت که در تو نیست؛ نه اینکه بد گفت، بلکه از خوبی و کارهای خیر تو گفت و از تو ستایش و تمجید کرد، «فَلَا تَقْبَلْهُ مِنْهُ»؛ اوّلاً از نظر درونی به خودت نگیر و نپذیر. از نظر بیرونی هم، «و كَذِّبْهُ فَقَدْ ظَلَمَكَ»؛ تکذیبش کن؛ چون دارد بر تو ظلم و ستم می‏کند و کار او خدمت نیست.

Share on facebook
فیسبوک
Share on google
گوگل+
Share on twitter
توئیتر
Share on linkedin
لینکداین
Share on whatsapp
واتساپ
Share on telegram
تلگرام
Share on email
ایمیل
Share on print
چاپ

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
ایمیل برای