مجله

در باب مسئلۀ کربلا وقتی آن جریان تمام شد و اسرا را آوردند و در شام بودند، یزید لعنت الله علیه مجلسی درست کرده بود. او عدّه‌ای را هم دعوت

در ذیل آیۀ شریفۀ: (لا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ…): خداوند دوست ندارد کسی با سخنان خود، بدی‏های دیگران را اظهار کند ،مگر آن کس که

در روایتی امام موسی بن جعفر(ع) در وصیّت به هشام بن حکم -که خیلی از نظر علم و مرتبه در بین اصحاب حضرت ویژه است- فرمود: «یَا هِشَامُ لَوْ کَانَ

در تاریخ می نویسند: یک روز هارون در کوچه ای راه می رفت که با بهلول عاقل برخورد کرد. دید آن مرد دانا سوار نی و چوبی شده و می

در روایتی پیغمبر اکرم(ص) فرمودند: «إنَّ لِبَنِی آدَمَ جُلَساءً مِنَ الْمَلائِکَهَ»؛ برای افراد بشر همنشین هایی از فرشتگان هستند، « فَإذا ذَکَرَ أحَدٌ أخاهُ الْمُسْلِمِ بِالْخَیْرِ »؛ آن گاه که

به حاج آقا گفتم: «همۀ ما آرزویمان است که آقا امام زمان را زیارت کنیم.» گفت: «ما همچنین چیزی می خواهیم؛ حالا زیارت هم کردی، بعدش چه می شود؟ مهمّ

جمله‎ای که از ایشان همیشه در ذهن من مانده است، این است که حضرت آیت‎الله حاج‎آقا مجتبی تهرانی با آن‎همه افتخارات و عزّتی که نزد خدا و مردم پیدا کرده

یکی از شاگردان حاج آقا، در نجف به ملاقات آیت الله سیستانی رفته بود. حضرت آقای سیستانی از او پرسیده بودند که چه کار می کند. او هم گفته بود