مجله

در روایتی دارد: «سُئِلَ حُسینُ بنُ علیٍّ(ع) مَا مَعْرِفَهُ اللهِ؟»؛ از امام حسین(ع) سؤال کردند که شناخت خداوند چگونه است؛ چطوری خدا را بشناسیم؟ «قَالَ(ع): مَعْرِفَهُ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ […]

شما اگر به قرآن نگاه کنید می بینید که قرآن کریم از نظر ارزشی، نبوّت را کمتر از امامت مطرح می کند؛ یعنی مقام نبوّت، مادون مقام امامت است و

تمام «مؤمن»هایی که در قرآن آمده، مربوط به کسانی است که امامت را قبول دارند. مؤمن کیست؟ کسی که به پیغمبر(ص) و «کُلّمَا جَاءَ بِه» هر چه او از جانب

در تاریخ دیده اید که وقتی در منزل زباله خبر شهادت حضرت مُسلم(ع) رسید، خیلی ها برگشتند. تا آنجا حدود 200 شتر، بارِ کاروان را حمل می‌کرد، امّا بنابر نقل

«قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص): إنِّی مَا أخَافُ عَلَی اُمَّتِی الْفَقْرَ»؛ من از فقر و تنگدستی بر امّت خود بیمناک نیستم. اصلاً نمی ترسم که مسلمانان گرسنه یا تشنه بمانند. این اعجاز

روایتی از پیغمبراکرم(ص) نقل شده است که همین مطالب را در خود دارد: «أقْبِلِ الْحَقَّ مِمَّنْ أتَاکَ بِهِ صَغِیرٌ أو کَبِیرٌ»؛ حقّ را از کوچک و بزرگ بپذیر! از هرکس

در باب شناسایی حقّ و تصدیق حقّ شوم. پذیرش حقّ، امری است که هیچ زحمتی نمی خواهد؛ یعنی چون انسان مفطور به آن است و حقّ، آمیختۀ به هستی انسان

آخرین حرف حضرت هم در روز عاشورا که به عنوان وصیّت های ایشان مانده است، همین بود. امام باقر(ع) روایت می کند: «لَمَّاحَضَرَتْ أَبِی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ الْوَفَاهُ»؛ هنگامی که

امام حسین(ع) طبق دستورات الهی و قرآنی و نبوی عمل کرد. با اینکه می دانست شهید می شود،به وظیفۀ شرعی اش که قیام برای برپا نگاه داشتن دین بود عمل

در روایتی آمده است که پیغمبر اکرم(ص) به حضرت علی(ع) فرمود: بنویس! حضرت فرمود: چه بنویسم؟ پیغمبر اکرم(ص) فرمود: بنویس: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، الْإِیمَانُ مَا وَقَرَ فِی الْقُلُوبِ وَ

روایتی است که شیخ مفید(ره) نقل می کند و سند آن به فَرَزدَق می رسد. فرزدق به همراه مادرش به سمت مکه می رفت. در راه نزد امام حسین(ع) آمد

از زین العابدین(ع) روایت است که در بهشت، جمیع شهدا به مقام عمویم عبّاس غبطه می خورند. «إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَهً یَغْبِطُهُ بِهَا جَمِیعُ الشُّهَدَاءِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ»