سوء ظن به مخلوق و خالق

یکی از رذایل اخلاقی سوءظنّ است؛ حالا چه در ارتباط با انسانی هم نوع خودم باشد یا در ارتباط با خالقم باشد. علمای اخلاق این جهت را گسترش می دهند و می فرمایند: سوءظنّ به مخلوق و سوءظنّ به خالق. یک وقت انسان نسبت به انسانی هم نوع خود گمان بد می برد و یک وقت نسبت به خالق و آفریدگارش گمان بد دارد. سوءظنّ به خالق در رابطۀ با مسئلۀ رجاء مطرح می شود که من در بحث رجاء، حُسن ظنّ بالله را تا حدودی معنا کردم و گفتم که عکس آن سوءظنّ به خدا است. مثلاً می گوید: ای بابا! کی خدا از ما می گذرد؟ دقّت می کنید؟ این، سوءظنّ بالله است و منشأش عدم رجاء است؛ لذا این حالت، یعنی سوءظنّ و بدگمانی مطلقاً نهی شده است.

از امام علی(ع) روایت شده است که حضرت فرمودند: «ضَعْ أَمْرَ أَخِیکَ عَلَى أَحْسَنِهِ» ؛ اگر از برادر مسلمان و مؤمن خود فعلی  دیدی یا سخنی شنیدی، آن را خوب توجیه کن! امّا نه به صورت مطلق. من بعد این روایت را خواهم خواند تا ببینیم انسان چه مقدار باید حُسن ظنّ داشته باشد و مرز بدی سوءظنّ تا کجا است؛ به عبارت دیگر اصلاً به چه مواردی سوءظنّ گفته می شود.

اشتراک گذاری در facebook
فیسبوک
اشتراک گذاری در twitter
توئیتر
اشتراک گذاری در linkedin
لینکداین
اشتراک گذاری در whatsapp
واتساپ
اشتراک گذاری در telegram
تلگرام
اشتراک گذاری در email
ایمیل
اشتراک گذاری در print
چاپ
از دستۀ بیشتر بخوانید
اشتراک
ایمیل برای
guest
0 نظر
بازخوردهای درون متنی
مشاهده همه دیدگاه‌ها
سبد خرید
0
نظری دارید؟ لطفاً آن را ثبت کنید.x