لحظه مرگ و بروز علایق انسان

در روایتی از پیغمبراکرم(ص) است که حضرت می فرماید: «اِنَّ الرَّجُلَ لَيعمَلُ بِعملِ أهلِ الجنَةِ خَمسينَ سنةً»؛ شخص در این دنیا پنجاه سال اعمالی انجام می دهد که عمل بهشتیان است؛ نماز می خواند، روزه می گیرد و امثال این ها. «حَتى لَا يَبقَى بَينَه وَ بَينَ الجنةِ إلا فَوَاقَ نَاقَةٍ»؛ به مقداری که پیش خود فکر می کند که فاصله ای بین او و بهشت نیست، مگر به مقدار آن فاصله ای که شخص شیر را از پستان حیوانی می دوشد. بین بسته شدن و باز شدن دست چه مقدار فاصله است؟ چقدر فاصله است که انسان مکرّر و تند تند، دستش را باز و بسته کند؟ «فواق ناقة» هم به معنای فاصلۀ بین دست است و هم مدّت آن، هر دو در لغت هست. یعنی فکر می کند که فاصله اش با بهشت این قدر کم است که اگر بمیرد، بلافاصله در بهشت است. «فَيَختِمُ لَه بِما سَبَق به الکِتاب»؛ امّا غفلت کرده است. انسان نباید خیال کند که خاتمۀ زندگی اش فقط به آن اعمال صالحش بوده؛ آنچه سرنوشت ساز است، آن چیزهایی است که در گذشته در نامۀ عمل انسان ثبت شده است. تنها نمازها و روزه ها جلوه نمی کند؛ بلکه اعمال دیگر هم هست. نعوذبالله معصیت هایی هم که انسان با آن ها یک رابطۀ دوستانه داشته، جلوه گر می شوند. لحظۀ مرگ، یک لحظۀ حسّاسی است؛ لحظۀ عبور از مرز است و باید دید که در حالت عبور از این مرز، این قلب چه حالتی دارد؟ با همان حالت است که با او حساب می‌شود.

اشتراک گذاری در facebook
فیسبوک
اشتراک گذاری در google
گوگل+
اشتراک گذاری در twitter
توئیتر
اشتراک گذاری در linkedin
لینکداین
اشتراک گذاری در whatsapp
واتساپ
اشتراک گذاری در telegram
تلگرام
اشتراک گذاری در email
ایمیل
اشتراک گذاری در print
چاپ

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
ایمیل برای