...إِنَّ حَدِيثَنٰا یُحْیِی الْقُلُوبَ...

... تعلقات همراه با تألمات ...

قیلَ عَلیّ عَلَیهِ السَّلامُ فَمَا تَقُولُ فِي الدُّنْيَا قَالَ فَمَا أَقُولُ فِي دَارٍ أَوَّلُهَا غَمٌّ وَ آخِرُهَا الْمَوْتُ مَنِ اسْتَغْنَى فِيهَا افْتَقَرَ وَ مَنِ افْتَقَرَ فِيهَا حَزِنَ فِي حَلَالِهَا حِسَابٌ‌ وَ فِي‌ حَرَامِهَا النَّارُ

دربارۀ خانه ای که اوّل آن غم و غصّه و آخر آن مردن است، چه بگویم. هر کس که در این دنیا دستش از امور دنیایی پر شود، باز احساس کمبود می نماید. هر کس که دستش از امور دنیایی خالی باشد، زانوی غم بغل می کند. اگر چیزهایی که به دست می آورد، از راه درست و حلال باشد به حساب او رسیدگی می شود که و در کجا خرج کردی و … اگر از را شرعی و صحیح نباشد و از راه حرام باشد، دچار آتش جهنّم می شود.

امام علی (ع)

اَعُوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ

بِسمِ الله الرَّحمنِ الرَّحیمِ

در روایتی دارد شخصی به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، عرض کرد: دربارۀ دنیا چی می گویی شما؟ من این نکته را عرض کردم کسانی که خدمت معصومین علیه السلام، می رسیدند و پرسش هایی می کردند و یا گاهی تقاضای مثلا سفارشی می کردند. مثلا: «أوصِنی یابنَ رسول الله» سفارشم بکن، امثال این ها. این حضرات بر طبق احتیاج طرف جوابش را می دادند. می فهمی چه می خواهم بگویم؟ به این معنا، می فهمیدند که این در چه حدی است، درکش، شعورش. حالا بیش از این دیگر نمی توانستم…گوش می کنید؟ آن ها غیر ما بودند، ماها خب نمی توانیم، باطن افراد را ببینیم. بنده خودم را عرض کردم البته، این ها می فهمیدند این چی مورد احتیاجش است. این هم که دارد می گوید،ها! توجه کردید؟ بر طبق همان احتیاجش، جوابش را می دادند.

دارد به حضرت عرض کرد: «فَما تَقُولُ فِی الدُّنیا» دربارۀ دنیا چه می گویی؟

در جواب دارد، حضرت فرمود:« فَما اَقُولُ فی دارٍ» این «فَما اَقُولُ» به تعبیر من این است: ما می گوییم چی؟ ازت سؤال می کنیم که مثلا  راجع به فلانی چه می دانی؟ می گویی: برو بابا! چی بگویم من؟! را گوش کنید! «فَما اَقُولُ» چی بگویم من؟ فهمیدی چی می خواهم بگویم؟ از همین«فَما اَقُولُ» تا آخرش آدم می خواند، می فهمی چی می خواهم بگویم؟ که این، از چی دارد سؤال می کند. چی چی بگویم من برای تو! رسیدید شما به عرض من؟ چیزی نیست که من بخواهم برای تو توصیف کنم، تو خوشت بیاید و فرض کن، ترغیبت بکنم و این ها.

می فرماید: «فَما اَقُولُ فی دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ وَ آخِرُهَا اَلمَوتُ»  دو تا چیز را حالا من می گویم، کلیش را می گویم بعد می روم سراغ روایت. دو تا چیز را حضرت بهش می گوید: یکی اول و آخر دنیا را می گوید. یکی بود و نبود دنیا را می گوید، داشت و نداشتش را، دوتایش را بیشتر نمی گوید.

دارد: «فَما اَقُولُ فی دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ» من چه بگویم راجع به یک خانه ای که، تعبیر می کند دنیا را به خانه. گوش می کنید؟ پایت را تویش می گذاری، غصه است. یاعلی مدد! خانه ای که پایت را تویش می گذاری، غصه است. «فَما اَقُولُ فی دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ» این اولش.  

«وَآخِرُهَا اَلمَوتُ»  آخرش هم مرگ است. چی چی آمدی از من تعریف کن، تعریف کن دنیا را، این تعریف دارد اصلا. این تعریف دارد؟ گوش کن؟ پایت را تو خانه می گذاری، غصه است. آخرش هم مرگ است. شد؟ راجع به چی؟ تعریف کن برای من دنیا را. این که تعریف ندارد. این نکته اولش است.

دوم: «مَنِ اَستَغنی فیها اِفتَقَرَ وَ مَنِ اِفتَقَرَ فیها حَزَنَ » آنی که توی این خانه آمد و به تعبیر ما، این غنی شد و دستش پر شد از امور دنیایی ، هرچه بیشتر دستش آمد، گداتر شد. روحش،ها! می فهمی چه می گویم؟ گداتر شد. اول کم می خواست، حالا که گیرش آمده چیه؟ هان؟! ای! پس روز به روز غم و غصه اش دارد بیشتر می شود این. اول یک تومان می خواست، حالا که یک تومان گیرش آمده، دو تومان می خواهد، دو تومان آمد، چهار تومان می خواهد. چهار تا شد، هشت تا…اِی بدبخت بی چاره! ببین روز به روز بدبختی است این. «مَنِ اَستَغنی فیها اِفتَقَر» شد؟ چیزی نمانده از. این یک. خود این ها همش غصه است،ها! این را بهت بگویم،ها! بدبختی این هاست؛ خوشبختی نیست. « وَ مَنِ اِفتَقَرَ فیها حَزَنَ » آنی هم که دستش خالی شد از این، این هم که اندوهگین است. درست شد؟ آن اولش، این آخرش. این داشتش، آن نداشتش. گوش کن چی بهت می گویم. آن وقت حالا بدبختی بالاتر از بدبختی دیگر، روی بدبختی ها.شد؟! حالا آن که گیرش آمده، داشته؛ مگر ولش می کنند. «فی حَلالِها… وَ فی حَرامِها النار»  اگر از راه مشروع گیرش آمده، ولش که نمی کنند؛ حساب باید پس بدهد. اگر نامشروع بود، توی جهنّم است. آمدی از من سوال می کنی، تعریف بکنم برایت دنیا را! چی بگویم راجع به این؟ حضرت، حالا عرض می کنم بهتان. دیده این تعلّقات دنیایی دارد، می فهمی چه می خواهم بهت بگویم؟ حالا می خواستم این را بهتان بگویم. بگوید: عمو! حواست را جمع کن. فهمیدی؟ دل نبندی،ها! فهمیدی؟ هان! تعلّقات همراه با تألمات؛ این  از من، دنیا این است. تعلّقات دنیایه همراه با تألمات است. تألم با همزه؛ یعنی چی؟ درد، الم، رنج، اندوه، غصه، غم.

سند حدیث: بحارالانوار، ج75، ص 32
مستندات:
اشتراک گذاری در facebook
فیسبوک
اشتراک گذاری در google
گوگل+
اشتراک گذاری در twitter
توئیتر
اشتراک گذاری در linkedin
لینکداین
اشتراک گذاری در whatsapp
واتساپ
اشتراک گذاری در telegram
تلگرام
اشتراک گذاری در email
ایمیل
اشتراک گذاری در print
چاپ

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
ایمیل برای