نقش امامت در اصل دین

در روایتی دارد: «سُئِلَ حُسینُ بنُ علیٍّ(ع) مَا مَعْرِفَهُ اللهِ؟»؛ از امام حسین(ع) سؤال کردند که شناخت خداوند چگونه است؛ چطوری خدا را بشناسیم؟ «قَالَ(ع): مَعْرِفَهُ أَهْلِ کُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِی یَجِبُ عَلَیْهِمْ طَاعَتُهُ»؛ اهل هرزمانی امام زمان خود را که اطاعتش واجب است بشناسد؛ یعنی اگر کسی امام زمانش را نشناسد، خدا را نشناخته است. ببینید امام(ع)، چه رابطه ای بین معرفه الله و معرفه الامام برقرار کرده است. این تعبیر برای ما معلوم می کند که حضرت چه ذهنیّتی دربارۀ نقش امامت در دین دارد.

دین اسلام، دین توحید است. حضرت می فرماید: تو زمانی موحّد هستی که امام زمانت را بشناسی. مسلمان واقعی؛ یعنی آن کسی که معرفت به امام داشته باشد. این کلام صریح امام حسین(ع) است.

دل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بین

به علی شناختم من، به خدا قسم خدا را

حتماً شاعر این روایت را شنیده بود، که توانست این شعر را بگوید. این معنا در قالب‌های گوناگون، در معارف ما آمده است.

اشتراک گذاری در facebook
فیسبوک
اشتراک گذاری در google
گوگل+
اشتراک گذاری در twitter
توئیتر
اشتراک گذاری در linkedin
لینکداین
اشتراک گذاری در whatsapp
واتساپ
اشتراک گذاری در telegram
تلگرام
اشتراک گذاری در email
ایمیل
اشتراک گذاری در print
چاپ

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
ایمیل برای